Armada'nın Önünden Karşıdan Karşıya Nasıl Geçilir?

Eğer Eskişehir Yolu tarafından geliyorsanız öncelikle Armada'nın hizzâsının neresi olduğu konusunda rasyonel olmayan bir takım gerçeklerle karşılaşacaksınız.

Örneğin toplu taşım araçlarıyla geliyorsanız -söz gelimi dolmuş- önce sürücüye "Armadada lütfen" diyorsunuz; ama sürücü Armada'nın olduğu tarafa geçmeniz için kullanacağınız üst geçitin hemen yanında durmuyor. Çünkü kaldırım ve yol arasında uzun beton bloklar var! (Yolcular geçemesin diye.)

Ancak belediyemizin algıladığı şekilde; o hain, o kör olası, o şehrin dışına çıkarılası, o kaldırımda yürütülmeyesi yayalar, beton blokların her iki yanında da yürüyebiliyor.

Dolayısıyla bir garip durum var ortada. Madem beton duvarın her tarafında insan yürüyor, bu garip koridor ne işe yarıyor?

---

Diyelim "Armada'nın önünde inmek" kavramsallaştırmanızı, dolmuş sürücüsünün algısıyla eşitlediniz. Üzerinde minareli Ankara simgesi bulunan beton duvarlı koridoru geçtiniz, şu ilginç üst geçitle karşılaşıyorsunuz:

İşte bir başkente yakışır harika bir üstgeçit. Tüm modern ve akılcı kentlerde olduğu gibi, eğer yayalar karşıdan karşıya geçmek için geçit kullanmak zorunda bırakılıyorlarsa, belediye de onlara kolaylık sağlıyor ve yürüyen merdiven hizmeti veriyor. Ancak o da ne? Üstgeçitin diğer ucundaki merdiven bildiğimiz merdiven, yürüyen merdiven değil!

Bu nasıl olabiliyor? Acaba yöneticiler ne yapsak kârdır deyip tek taraflı yürüyen merdiveni olan bir üstgeçiti yine de faydalı mı düşünüyorlar?

Peki bir de aynı yöneticiler şunu düşünseler keşke; diyelim siyatik veya romatizma hastalığına tutulmuşlar. Dizlerini bükmek onlara çok zor geliyor. Dolayısıyla Eskişehir Yolu gibi bulvarlardan karşıdan karşıya geçmek çok zor. Ancak üstgeçitte yürüyen merdiveni görüp seviniyorlar. Ancak diğer merdivenlerin normal olduğunu görünce acaba içlerinden bu "eşsiz mimariyi" buraya koyanlara neler söylüyorlar?

Hastalara ve yaşlılara empati yapmaları yeter de artar bile, şayet eğer bir dağda bir kurt ölür de Ankara'da yaşayan bir engelli vatandaşa empati yapmaya kalkarlarsa, bir daha aynaya bakmak istemeyebilirler.