Efendim, Münir Özkul ve Adile Naşit ikilisi aslında bizim büyük annelerimiz, büyük babalarımızdı. Biz onları her gördüğümüzde kendi ailemizi hisseder, paylaşmanın, sevginin, şefkatin bir kere daha farkına varırdık. Dedeler, büyük anneler tüm aileyi çoluk çocuk toplamaya bayılır, hep birlikte -hele sıcak havalarda- dışarıda sohbet ederek yemekten içmekten büyük keyif alırlardı. Etrafı fazla kokutmayacak yiyecekler hazırlanırdı. Poğaçalar, yaprak sarmaları kekler, börekler, meyveler itinayla çantalara doldurulurdu. Öyle her zaman kırlara dağlara çıkılamazdı. Hem ulaşımı daha kolay, hem de daha esnek davranılarak buluşulabilecek bir yer olduğu için Gençlik Parkına gidilirdi. Parktaki çay bahçelerinde havuz kenarı bir masa bulunmaya çalışılırdı. Metal ince uzun masalar tüm aileyi yanyana misafir ederken, karşılıklı oturanların arasına öyle fazla mesafe koymazdı. Hemen herkese yetecek bir semaver çay gelirdi. Semaverle ilgilenmesi için bir kişi tayin edilir, tüm çayları o kişi doldururdu. Getirilen yiyecekler yetmezse çay bahçesinin gözlemelerinden istenirdi. Şevkle çekirdek çitletilir, gazozlar fokurdatılırdı. Çocukların aklı lunaparkta kalırdı. Birileri izin verse de soluğu çarpışan arabalarda alsalar. Daha ergenler volta atma derdinde. Bazen de havuzda kürek çekmenin veya deniz bisikletini Ankara’nın merkezinde kullanmanın zevkine varmanın. Ankara’nın ilk Şehir Planında, raporun anonim yazarları, Parktan övgüyle ve heyecanla bahsetmişlerdi. Onlara göre açıldığında Avrupa’nın en büyük açık havuzu unvanını taşıyan Gençlik Parkı, Ankara’ya trenle gelen bir konuğu Gar’dan çıkar çıkmaz tüm güzelliğiyle karşılayacak, Ankara Kalesi ve gürül gürül akan Bent Deresi manzaralarıyla büyüleyecekti. Gençlik Parkı bu manzaraları kısmen kaybetti. Ancak uzun yıllar şehir merkezinde bir vaha gibiydi. Lunaparkıyla çocukların ve çocukluğunu yaşamak isteyenlere hizmet verdi. Yıllarca Ankara’da eğlence hayatının da merkeziydi. Bir taraftan Emel Sayın bir taraftan Bülent Ersoy’un sesi yükselirdi. Sonra bu Gençlik Parkı sevilmez oldu. Cazibesini yitirdi. Parka musallat olmaya başlayan bazı “esmer” vatandaşlar tehlikeli addedildi. Ha tabi birde bazı mekânlar içkili olduklarından “çok büyük derecede sorun” yaratıyorlardı. Sonra Büyükşehir Belediyesi tartışmalı bir yenileme projesi yürüttü. Gençlik Parkı yeniden eski cazibesine kavuşturulacaktı. Her yer yepyeni olacak, içkili şeytan yuvaları kapatılacak böylece “esmer” vatandaşlar artık ortalarda gözükmeyeceklerdi. Yenileme bir yıldan fazla sürdü. Şimdi yeni Gençlik Parkı ışıl ışıl oldu. Nedense her yerden mavi, yeşil, turuncu ışıklar yükseliyor. Yağmurluk mu, gölgelik mi veya başka bir işlev için mi konulduğunu anlayamadığım eğri büğrü çatılar var. Sizi her yerde güvenlik görevlileri karşılıyor. Maazallah parkta uygunsuz hareketlerde bulunanlar hemen uyarılsınlar ve park asayişi anında sağlansın diye. Parkta her yerde ilginç bitkiler var. Büyük ihtimalle çoğu ithal edilmiş. Açıldığı ikinci ay önemli bir kısmı çürümüştü bile. Biz Melih Bey’i sürekli yandaşlarına para kazandırmakla suçladığımız için Gençlik Parkı’nda hiçbir işletme yok. Parkta gezinirken susadınız, su alabileceğiniz yer yok. Havuza doğru uzanan gemi şeklindeki lokanta yok. Recep Özgen Çay Bahçesi yok. Fenerbahçe Kebapçısı yok. Çay bardağıyla çekirdek satan kuruyemişçiler yok. Sandallar yok. Deniz bisikletleri yok. Gençlik Parkı Büyükşehir Belediyesi tarafından yenilenmedi. Gençlik Parkı yıkıldı. Yerine bambaşka, saçma, sığ, niteliksiz, yoz, yapay, karaktersiz ve işlevsiz bir saha yapıldı. Ankara’nın en önemli birikimlerinden birisinin yenilenme bahanesiyle yıkılması mı gerekirdi? Gençlik Parkı maziden kopmadan güncel kalamaz mıydı? Gençlik Parkı da yok oldu, sizin artık Ankara’yla ilgili anılarınız bir bütün arz ediyor mu? İlginç olan o “esmer” vatandaşlar hala Gençlik Parkında geziniyorlar. Melih Bey’in sandığının aksine mesele ne içkiymiş, ne de eskimiş binalar. Mesele kültürmüş. Bir de anlamadığım nokta şu, zaten Melih Bey’i bu “esmer” vatandaşlar seçmiyor mu? O zaman ne alıp veremiyor Melih Bey bu kimselerle?
