Gençlik Parkı Ramazan Eğlenceleri

Gençlik Parkı, Melih Gökçek'in kendisini yıkıp yeniden yapmasından sonra dahi bir türlü istenen düzeye erişememişti. Bu nedenle Belediye, Gençlik Parkı'nı Ramazan Ayı için önemli bir merkez haline getirmek istedi. Şu sıralar ücretsiz otobüslerle halk her gece Gençlik Parkına taşınıyor. Melih Bey'in oğlunun başkanlığında yönetilen Beyaz TV Gençlik Parkında iftar programları yapıyor. Konserler düzenleniyor. Lunaparktan çığlıklar yükseliyor. Diğer yanda halka çeşitli ürünler sunan tezgahlar açılmış durumda. Uzun koridorlar oluşturan bu tezgahlar, ne kadar yağlansa da hala yapışkanlığını kaybetmeyen belediye başkanlarına memnuniyetlerini iletiyorlar:

Tezgahların birçoğunda ucuz ve kalitesiz, daha da fenası, "korsan" ürünler satılıyor. Bu satırların yazarı tezgahları gezerken Ahmet Özhan Gençlik Parkı sahnesinde söylediği ilahilerle halkı "hakk"a çağırmaktaydı:

Ancak aynı anda tezgahtarlar, başka markaları, başka tasarımları, başkalarının emeklerini kendilerine mal etmeye çalışıyorlardı:

Belediyenin kendisinin kiraya verdiği tezgahlarda orijinallerini aynı isim ve tasarımlarla taklit ederek "hak"sız kazanç elde etmeye çalışanlara izin vermesi düşündürücü. Hele ki Ahmet Özhan "Hak" da "hak" diye bağırıyorken.

Bir diğer harika görüntü de engelli rampasıyla ilgiliydi. Şu sıralar AKP'nin referandumdan sonra engellilere pozitif ayrımcılık sunacağını akılda tutarak, Melih Bey referandum öncesinde herhangi bir duyarlılığa gerek duymuyor olmalı. İşte yeni Gençlik Parkında belediyenin kiraladığı standların kapattıkları engelli rampaları:

Ramazan'da özellikle başımızdakilerin hak, hukuk söylemleri iyice belirginleşir. Eskiler hatırlanır gelenekler yad edilir. Benimde aklıma şu atasözü geliyor: "Elinde olanın dilinde olmazmış, dilinde olanın elinde olmazmış".

Belediyeniz Sizin İçin "Tam Zamanında" Çalışıyor

Bu aralar Ankara'da birçok yerde kazı var. Kaldırımlar, yollar kazılıyor, çeşitli kablolar düzenleniyor, yeni borular döşeniyor vs.
Konu ne olursa olsun, hak oy vermeye gidecekse belediye derhal çalışmalarını hızlandırır, "çalışıyor" olduğunu gözümüze sokar şehrimizde. Örneğin son seçimler öncesinde Melih Gökek'in düzenlediği Ankara'nın altında bir şehir gelişiyor başlıklı metro inşaatları gezilerini unutmayalım sakın.

Ancak ilginçtir tünel kazma ve diğer inşaat işlerindeki ileri görüşlülüğü ve hızıyla övünen, hatta alt geçitlere "30 Gün" "40 Gün" isimleri veren Melih Bey ve ekibi, kaldırımlardaki basit işlemleri günlerdir bitiremiyor. Toz toprak içinde kalan sokaklarda kaldırımlar delik deşik, her yerde inşaat atıkları var.

Nedense konu yol inşaatına gelince hızına su dökülmeyen belediyemiz, kaldırımlardaki bir kaç fayansı takmada aynı beceriyi gösteremiyor. 
İçimden bir ses "merak etme" diyor, "12 Eylül'den bir iki gün önce biter, hatta şerefine Serdar Ortaç'a konser bile verdirilir."

Melih Bey'in 1997 seyr-ü sefası

Bir yerel yönetim birimi olarak belediye başkanlığı, sonuçta bir kamu vazifesidir. Her seçimle göreve gelen kişi gibi belediye başkanı olmuş kişinin de seçim sürecini aşıp, şehir sakinlerini olduğu gibi kabul edip hizmet üretmeye çalışması gerekir. Hele ki belediye başkanı kimselerin kendi şehirleri ile ilgili olmayan, "başka türlü" "kocaman" söylemleri, bir çeşit yoz abestir.

Bakalım 1997 yılında Melih Beyler, ne çeşit işlerle iştigal ediyorlarmış:

31 Kasım 1997: Melih Gökçek Zafer Çarşısında gerçekleşen DYP'nin kermesine katılmakla kalmayıp, Tansu Çiller'i kapıda karşılamış. Niçin DYP'nin etkinliğine katıldığını soranlara ise "biz kardeş partiyiz, iktidardaki yakınlığımız muhalefette de devam ediyor" karşılığını vermiş.

2003'te tek başına iktidar olan akepe'nin arkaik kökenlerini 1997'de bulmak mümkünmüş. Bakınız 6 yıl öncesinden "Hoca Erbakan"ın etekleri nasıl da tutuşmaya başlamış.

İlginç olan o zamanlar adı Erdoğan'la anılan Gökçek, bu günlere geldiğinde aynı makamından bir türlü kurtulamamış. Herkesler cumhurbaşkanı, bakan, meclis başkanı, müsteşar, baş müzakereci olurken Gökçek Ankara'ya kök salmış.

Acaba Ankara'daki bazı nedenler, burada durmayı daha "kârlı" kıldığı için mi?

Veya akepe tarafından sindirildiği için mi? 

Eğer ikinci seçenek doğru ise, başlarda Erdoğan ile birlikteyken sonradan akepenin sindirim sistemine itilen, ve görünüşe göre bir sonraki seçim döneminde boşaltım sisteminden atılacak olan Gökçek, dışkılaştırılmasının sinirini Ankara'dan mı alıyor dersiniz?

28 Aralık 1997: Necmettin Erbakan, partisi içinde oluşan hareketlenmeler sonucunda özellikle yenilikçi bir oluşum içine girecekleri düşünülen Tayyip Erdoğan ve Melih Gökçek'i kast ederek, "taş yerinde ağırdır, hiçbir belediye başkanı yeni oluşumda yer almayacak, kimse yerinden kıpırdamasın" demiş. Hatta liderliğe hazırlandığı düşünülen Erdoğan'ın parti gezilerine davet edilmediğine dair dedikodular ortaya çıkmış.

Kaynak: Hürriyet Gazetesi İnternet Arşivi 

İ Melih Gökçek: Ankaralı Herşeyin En Propagandalısına Layıktır!

Ey Ankaralı! Büyük Başkan'a kulak ver!
Olabilecek her şekilde ve koşulda sana sesleniyor!
Aç kulaklarını, o mümtaz sesi dinle! 
Anlamak gayet kolay, zaten genelde kendisi emir kipiyle konuşuyor!
"Kentinle Gurur Duy Ankara!"
"Ankara Bir Başka Güzel Şimdi!"
O Başkan ki nefes alsa Ankaralı için alıyor ve bunu duyurmak için elinden geleni ardına koymuyor!


O Başkan ki muz cumhuriyetinin darbeyle yönetime gelen diktatörü gibi propagandasız duramıyor!

Yasaklansa da o simgeden kurtulmak pek kolay değil!

Büyükşehir Belediyesi artık pek meşhur kuleli minareli simgesini kullanamıyor. Artık sadece lacivert bir zemin üzerine "Ankara Büyükşehir Belediyesi" yazmakla yetiniyor. Bazen de bir kedi figürünü simge olarak kullanıyor.

Bu günleri Melih Bey önceden sezmiş olacak ki kuru inadının dışavurumu belediye simgesini işleyebildiği her yere işledi. Şimdi ise bu simgelerin kullanılması bir dert, bu simgeleri ortadan kaldırmak başka bir dert.

Örneğin bu belediye otobüsünün koltuklarına kabartma şeklinde işlenmiş simge...

Başka bir belediye var mı acaba, hakkında yığınla mahkeme olan simgeyi otobüslerin her koltuğuna, tünellerdeki her fayansa, sağa sola, yukarıya aşağıya inatla konduran?

Saat Kulesi Sevdası

Saatler 17. yüzyıl sonundan beri Osmanlı İmparatorluğunda oldukça revaçta olmuş, çeşit çeşit mekanizmaya sahip saatlere ve özellikle cep saatlerine gösterilen ilgi, Avrupa'da saat endüstrisinin gelişmesinin en önemli nedenlerinden birisi olmuştu.
Saat kuleleri ve diğer tip kamu saatlerine ilgi Meşrutiyet'ten sonra başladı. Cumhuriyet döneminin başlarında da devam etti. Bugün ülkenin birçok yerinde hem Osmanlı'dan hem erken cumhuriyet döneminden kalma birçok kamuya açık saat bulunuyor.
Peki siz, Kocatepe Camisinin hemen altındaki bu ilginç kaideli saatin hiç çalıştığını gördünüz mü?
Kule şeklinde olmasa da bir de çalışmayan bir 'bahçe saatimiz' var, tam Kızılay meydanında yol ortasında.
Acaba Lewis Caroll'dan esinlenen belediyemiz, saati doğru kurduk mu telaşına hiç düşmeyip, bu hareketsiz saatlerin en azından günde iki kere kesin olarak doğru zamanı göstereceğini düşünerek rahat mı ediyorlar?

Ankara'da Açık Hava Modern Sanat Sergisi

-yorumsuz-

Strazburg Caddesinde Karşıdan Karşıya Nasıl Geçilir?

Öncelikle -diğer birçok cadde de olduğu gibi- bu caddenin öyle her istediğiniz yerinden karşıdan karşıya geçilmiyor. Her "modern dünya vatandaşı" gibi karşıdan karşıya geçeceğiniz yeri iyi hizzalamanız gerekiyor.

Ancak ilginç olan yayalar için beton blokların arasında bırakılmış olan boşluk, yaya çizgilerinden bile daha dar.

Bu ufak aralığı tam karşınıza alıp uygun bir an bekliyorsunuz. Uygun an illa size yeşil ışığın yandığın an olmayabilir. Zira bu noktada karşıdan karşıya geçmeye çalışan çok fazla yaya olduğu için tam yolun ortasında Ankara Belediyesinin meşhur beton blokları arasında kendinize bir yer bulamayıp yola taşabilirsiniz.

Yol geniş. Cadde düzgün. Trafik ışığı var. Yaya çizgisi var. Ancak kalabalık bir iplik misali iğne deliğinden geçmek zorunda. Geçiyoruz da! Alın size Melih Gökçek'in marifeti.

Müzelerde Alış-Veriş

İstanbul'daki birçok müzenin adından Ankara'da da belirli müzelerde, Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın özelleştirdiği, müze ve ören yerlerindeki hediyelik eşya işletmeleri ve kafeler faaliyete girdi.

İlgili müze ve ören yerlerindeki dükkanlar, "Bilkent Kültür Girişimi" (BKG) adında bir oluşum tarafından sürdürülüyor. Artık Türkiye'de de müzeler, sadece tarihi eser deposu olmaktan kurtularak, sohbet edilebilir, tanıdıklara hediye alınabilir cazibe mekanları haline gelmeye çalışıyor. 

Ancak görünen o ki, BKG şimdilik bu işi sadece hediyelik eşya konusunda ciddiye almış. Ağırlıkla Topkapı Sarayı, Ayasofya ve Anadolu Medeniyetleri Müzeleri için, bu müzelerde görülebilecek eserlerden yola çıkılarak hazırlanmış giysiler, kalemler, bardak altlıkları ve diğer hediyelik eşya türleri hazırlanmış. Ayrıca müzelerin adının bulunduğu çeşit çeşit oyuncaklar da mevcut.

Bizce eksik olan kitaplar! BKG'nin işletmelerinde satışa sunulan kitaplar oldukça yetersiz. Kitapların konuları oldukça genel kaçıyor. Ayrıca tüm bu kitapları birçok kitabevinde bulmak zaten mümkün.

Eğer BKG, Batı'daki eğilimleri takip edip müzeleri daha canlı cazibe ve kültür merkezlerine dönüştürmek niyetindeyse, yut dışındaki müzelerde satılan hediyelik eşyalar kadar kitap sergilerini de örnek alması gerekir. Her müzede öncelikle o müzenin konusuna ilişkin butik kitaplar, BKG'nin resmi internet sitesinde de belirttiği üzere, müzelerimizi ve ören yerlerimizi kalkındırmaya yönelik dünya çapında bir kültür hareketinin yaratılabilmesi için öncelikli olmalıdır.

Armada'nın Önünden Karşıdan Karşıya Nasıl Geçilir?

Eğer Eskişehir Yolu tarafından geliyorsanız öncelikle Armada'nın hizzâsının neresi olduğu konusunda rasyonel olmayan bir takım gerçeklerle karşılaşacaksınız.

Örneğin toplu taşım araçlarıyla geliyorsanız -söz gelimi dolmuş- önce sürücüye "Armadada lütfen" diyorsunuz; ama sürücü Armada'nın olduğu tarafa geçmeniz için kullanacağınız üst geçitin hemen yanında durmuyor. Çünkü kaldırım ve yol arasında uzun beton bloklar var! (Yolcular geçemesin diye.)

Ancak belediyemizin algıladığı şekilde; o hain, o kör olası, o şehrin dışına çıkarılası, o kaldırımda yürütülmeyesi yayalar, beton blokların her iki yanında da yürüyebiliyor.

Dolayısıyla bir garip durum var ortada. Madem beton duvarın her tarafında insan yürüyor, bu garip koridor ne işe yarıyor?

---

Diyelim "Armada'nın önünde inmek" kavramsallaştırmanızı, dolmuş sürücüsünün algısıyla eşitlediniz. Üzerinde minareli Ankara simgesi bulunan beton duvarlı koridoru geçtiniz, şu ilginç üst geçitle karşılaşıyorsunuz:

İşte bir başkente yakışır harika bir üstgeçit. Tüm modern ve akılcı kentlerde olduğu gibi, eğer yayalar karşıdan karşıya geçmek için geçit kullanmak zorunda bırakılıyorlarsa, belediye de onlara kolaylık sağlıyor ve yürüyen merdiven hizmeti veriyor. Ancak o da ne? Üstgeçitin diğer ucundaki merdiven bildiğimiz merdiven, yürüyen merdiven değil!

Bu nasıl olabiliyor? Acaba yöneticiler ne yapsak kârdır deyip tek taraflı yürüyen merdiveni olan bir üstgeçiti yine de faydalı mı düşünüyorlar?

Peki bir de aynı yöneticiler şunu düşünseler keşke; diyelim siyatik veya romatizma hastalığına tutulmuşlar. Dizlerini bükmek onlara çok zor geliyor. Dolayısıyla Eskişehir Yolu gibi bulvarlardan karşıdan karşıya geçmek çok zor. Ancak üstgeçitte yürüyen merdiveni görüp seviniyorlar. Ancak diğer merdivenlerin normal olduğunu görünce acaba içlerinden bu "eşsiz mimariyi" buraya koyanlara neler söylüyorlar?

Hastalara ve yaşlılara empati yapmaları yeter de artar bile, şayet eğer bir dağda bir kurt ölür de Ankara'da yaşayan bir engelli vatandaşa empati yapmaya kalkarlarsa, bir daha aynaya bakmak istemeyebilirler.

Ha biz, ha camız...

“Büyükşehir Ankara” bilgilendirme yayınının 267. sayısına göre, Melih Bey Ankara’ya “çok yakında” yeni bir toplu taşıma projesi kazandıracakmış. Öncelikli olarak Mamak-Altındağ-Kızılay üçlüsünü birbirine bağlayacak olan bir tramvay hattı döşenecekmiş.

Melih Bey ve danışmanları bu amaçla Fransa’da tramvay fabrikasını gezmişler. Yeni model tramvaylar için 20cm derinliğinde bir ray hattı yeterliymiş. Tramvaylar tekerlekli olacakmış. Enerjisini ise aydınlatma direklerinden alacak, her yeri kabloya boğmayacakmış.

Melih Bey 2009 yerel seçimlerinde halka tramvay sözü verdiklerini ve bu sözlerini tutacaklarını söylemiş.

Aynı daha önceki yerel seçimlerde Sincan, Çayyolu ve Keçiören metrolarını tam zamanında yetiştirdikleri ve halkın kullanımına kazandırdıkları gibi, tramvayı da yetiştireceklermiş.

Şimdiye kadar Melih Bey’in yerine getirmediği hiçbir söz olmadığı gibi, bu söz de havada kalmayacakmış.

Ankaralılar Melih Bey’in vaat ettiği toplu ulaşım sistemlerinde gidip gelmesi hayal edilen trenlere camız gibi bakıyor. Melih Bey’de koyunlarını otlatırken bir ağacın dibinde kavalıyla “tren gelir hoş gelir ley ley limi limi ley” türküsünü mırıldanıyor. 

Ankara Disneyland

Ankara’ya açılacak Disneyland ne işe yarar?

Disney stüdyoları burada olsaydı diyecektik ki, Disney’in tüm karakterleri artık Ankara’ya mal olmuştur. Dolayısıyla kültürel bir anlam ifade etmektedir, ancak değil.

Burası Dubai olsaydı diyecektik ki, burayı lego yapar gibi şekillendiriyoruz. Aklımıza ne gelirse yapıyoruz. Kapalı kar pistinden, palmiye şeklinde doldurma adalara kadar her şeye paramız yetiyor. Turistler de buna bayılıyorlar. Harcadığımızı hemen amorti ediyoruz, ancak o da değil.

Ankara’da turistik cazibe haline dönüştürülebilecek hiçbir şey yok, olsa olsa ithal oyuncaklar, ithal karakterlerle ancak dünyada açılan “bir diğer Disneyland” kurarak burası turizmden pay alabilir desek, kendilerine hem yuh, hem çüş demek gerekir.

Disneyland Ankara’ya bayılmış sırf zevk için buraya gelecekler tüm yatırımı da kendileri yapacaklar desek, o da değil.

E ne o zaman?


Melih Bey'in Ankara'yı cazibe merkezi haline getirmek için kullanacağı tek yaratıcılık Disnayland'ı ithal etmek mi?
Hiç Ankara'dan hareketle, Ankara'yı dönüştüreceğimiz seçeneklerimiz yok mu?

Yalan Haber Merkezi

Ankara Büyükşehir Belediyesi, “Avrupa Konseyi Büyük Ödülü”nü kazandıktan ve sonrasında Melih Gökçek sevinç naraları atarak “kıskananlar çatlasın” dansı yaptıktan sonra Ankara’ya özenen Avrupa Başkentlerinin diğer belediye başkanları şimdiye kadar bu ödülü almak için neden çaba sarf etmediklerini sorgulamaya başladılar. Özellikle Londra, Paris ve Madrid Belediye Başkanları, en kısa sürede biz de Avrupa Konseyi Büyük Ödülünü alıp haberi şehirlerimizin her yerine asmak, her yerde delicesine sevinç şarkıları söylemek istiyoruz diye konuştular. 

Şimdiye kadar ilgili ödülü almaya hak kazanan büyük başarı sergilemiş, Avrupa’nın en büyük, en başarılı kentleri ve ödülü aldıkları yıllar ise şöyle:

Coventry (UK)	1955		1980	Passau (D)
Offenbach (D)	1956		1981	Braunfels (D)
Puteaux (F)	1956		1982	Braine l'Alleud (B)
Bordeaux (F)	1957		1983	Lausanne (CH)
Torino (I)	1957		1984	Royal Leamington Spa (UK)
Den Haag (NL)	1958		1985	Santiago de Compostela (E)
Wien (A)	1958		1986	Arnhem (NL)
Istanbul (TR)	1959		1986	Klagenfurt (A)
Aarhus (DK)	1960		1987	Berlin Neukölln (D)
Brugge (B)	1960		1988	Aalborg (Dk)
Rodos (GR)	1961		1989	Lucca (I)
Schwarzenbek (D)	1961		1990	Plouguerneau (F)
Palermo (I)	1962		1991	Bursa (Tr)
Aubenas (F)	1963		1992	Delfzijl (Nl)
Innsbruck (A)	1964		1993	Bocholt (D)
Tübingen (D)	1965		1993	Mülheim an der Ruhr (D)
Kristiansand (N)	1966		1994	Linz (A)
Strasbourg (F)	1967		1995	Bologna (I)
Faenza (I)	1968		1996	Wansbeck District Council (Uk)
Karlsruhe (D)	1969		1997	Regensburg (D)
Nancy (F)	1969		1998	Czestochowa (PL)
Sierre (CH)	1970		1999	Speyer (D)
Udine (I)	1971		2000	Cockermouth (UK)
Zelzate (B)	1972		2000	Marvejols (F)
Würzburg (D)	1973		2001	Sankt Pölten (A)
Cesenatico (I)	1974		2002	Gdynia (PL)
Mâcon (F)	1974		2003	Klaipeda (LIT)
Darmstadt (D)	1975		2004	Oudenaarde (B)
Devon County Council (UK)	1976		2005	Kaliningrad (RUS)
Avignon (F)	1977		2006	Szeged (H)
Tubize (B)	1978		2007	Nürnberg (D)
Graz (A)	1979		2008	Katowice (PL)
			2009	Ankara (TR)

Yalan Haber Merkezi

Feminist Psikiyatrlar Birliği’nden yapılan açıklamada Melih Gökçek’in yıllardır kullanmakta ısrar ettiği logonun fallik sembollerle dolu olduğu, Melih Gökçek’in cinsiyetçi simgelere olan tutkulu ilgisinin, kendisi Türkiye Cumhuriyetinin Başkentinin Belediye Başkanı olduğu için özellikle incelemeye değer bulunduğu ve Melih Gökçek’i kendilerine başvurdukları takdirde içtenlikle terapiye alacakları kaydedildi. Melih Gökçek’in verdiği demeçlerde sıklıkla psikolojik açıklamalar yaptığı ve ruhbilim konusuna ilgi duyduğu biliniyor; ancak Gökçek henüz Feminist Psikiyatrlara yanıt vermedi.

Ebem Kuşağı

Eskişehir yolunu kullananlar bilirler, Bahçelievler son durak mevkii yıllardır metro inşaatı ve alt geçit yapımı nedeniyle kapalı kalmıştı. Uzun süre sonra tam Mili Kütüphanenin Eskişehir Yolu tarafından önüne Gökkuşağı adında bir garip yapı inşa edildi. Biz hala anlamadık, neden insanlar her iki yanından durmadan taşıtların geçtiği bir yerde oturup yemek yesinler. Binaların teraslarında oturup toz ve karbon monoksit yutmanın anlamı nedir? Geceleri adından mütevellit gökkuşağı renklerinde ışıklarını diskotek gibi oraya buraya saçması Ankara’nın güzelliğine güzellik mi katmıştır? Sanıyoruz Melih Bey kendisi de anlayamamış olacak ki meşhur 7. cadde referandumunda halka burasının nasıl kullanılmasının daha hayırlı olacağı hakkında soru sordu. Ancak daha da anlayamadığımız noktalar var. Madem bu Gökkuşağı harikası hemen hizmete girmeyecekti, kullanımı hakkında şaibeler vardı da; niçin güzide yorumcumuz Serdar Ortaç Gökkuşağının açılışı için konser verdi? Türkiye’nin konser vermesi en pahalı ünlülerinden Sayın Ortaç, Sayın Gökçek kanalıyla Büyükşehir Belediyesinden açılmayacak bir yapının açılışının konserini vermek için ne kadar para aldı? Maliyet kısmı beni çok düşündürüyor. Mimarlık öğrencilerinin ikinci sınıf yapıtları kadar fantastik Gökkuşağı yapısına harcanan paraya, yıllardır bakım ve güvenlik maliyetleri de ekleniyor. Her yeri cam yapının camları nedense sürekli kırılıyor. Bu tahribi önlemek için 24 saat güvenlik hizmeti veriliyor. Sorum şu: Büyükşehir Belediyesi hangi kaynakları veya ortak kullanım alanını kimden koruyor? Halkın kullanmadığı ve hizmet verilmeyen bir yer neden korunsun? Melih Bey’e Ebesinin Kuşağıyla renkli ve güvenli bir meslek hayatı diliyoruz.

Gençlik Parkı Melankolisi

Efendim, Münir Özkul ve Adile Naşit ikilisi aslında bizim büyük annelerimiz, büyük babalarımızdı. Biz onları her gördüğümüzde kendi ailemizi hisseder, paylaşmanın, sevginin, şefkatin bir kere daha farkına varırdık. Dedeler, büyük anneler tüm aileyi çoluk çocuk toplamaya bayılır, hep birlikte -hele sıcak havalarda- dışarıda sohbet ederek yemekten içmekten büyük keyif alırlardı. Etrafı fazla kokutmayacak yiyecekler hazırlanırdı. Poğaçalar, yaprak sarmaları kekler, börekler, meyveler itinayla çantalara doldurulurdu. Öyle her zaman kırlara dağlara çıkılamazdı. Hem ulaşımı daha kolay, hem de daha esnek davranılarak buluşulabilecek bir yer olduğu için Gençlik Parkına gidilirdi. Parktaki çay bahçelerinde havuz kenarı bir masa bulunmaya çalışılırdı. Metal ince uzun masalar tüm aileyi yanyana misafir ederken, karşılıklı oturanların arasına öyle fazla mesafe koymazdı. Hemen herkese yetecek bir semaver çay gelirdi. Semaverle ilgilenmesi için bir kişi tayin edilir, tüm çayları o kişi doldururdu. Getirilen yiyecekler yetmezse çay bahçesinin gözlemelerinden istenirdi. Şevkle çekirdek çitletilir, gazozlar fokurdatılırdı. Çocukların aklı lunaparkta kalırdı. Birileri izin verse de soluğu çarpışan arabalarda alsalar. Daha ergenler volta atma derdinde. Bazen de havuzda kürek çekmenin veya deniz bisikletini Ankara’nın merkezinde kullanmanın zevkine varmanın. Ankara’nın ilk Şehir Planında, raporun anonim yazarları, Parktan övgüyle ve heyecanla bahsetmişlerdi. Onlara göre açıldığında Avrupa’nın en büyük açık havuzu unvanını taşıyan Gençlik Parkı, Ankara’ya trenle gelen bir konuğu Gar’dan çıkar çıkmaz tüm güzelliğiyle karşılayacak, Ankara Kalesi ve gürül gürül akan Bent Deresi manzaralarıyla büyüleyecekti. Gençlik Parkı bu manzaraları kısmen kaybetti. Ancak uzun yıllar şehir merkezinde bir vaha gibiydi. Lunaparkıyla çocukların ve çocukluğunu yaşamak isteyenlere hizmet verdi. Yıllarca Ankara’da eğlence hayatının da merkeziydi. Bir taraftan Emel Sayın bir taraftan Bülent Ersoy’un sesi yükselirdi. Sonra bu Gençlik Parkı sevilmez oldu. Cazibesini yitirdi. Parka musallat olmaya başlayan bazı “esmer” vatandaşlar tehlikeli addedildi. Ha tabi birde bazı mekânlar içkili olduklarından “çok büyük derecede sorun” yaratıyorlardı. Sonra Büyükşehir Belediyesi tartışmalı bir yenileme projesi yürüttü. Gençlik Parkı yeniden eski cazibesine kavuşturulacaktı. Her yer yepyeni olacak, içkili şeytan yuvaları kapatılacak böylece “esmer” vatandaşlar artık ortalarda gözükmeyeceklerdi. Yenileme bir yıldan fazla sürdü. Şimdi yeni Gençlik Parkı ışıl ışıl oldu. Nedense her yerden mavi, yeşil, turuncu ışıklar yükseliyor. Yağmurluk mu, gölgelik mi veya başka bir işlev için mi konulduğunu anlayamadığım eğri büğrü çatılar var. Sizi her yerde güvenlik görevlileri karşılıyor. Maazallah parkta uygunsuz hareketlerde bulunanlar hemen uyarılsınlar ve park asayişi anında sağlansın diye. Parkta her yerde ilginç bitkiler var. Büyük ihtimalle çoğu ithal edilmiş. Açıldığı ikinci ay önemli bir kısmı çürümüştü bile. Biz Melih Bey’i sürekli yandaşlarına para kazandırmakla suçladığımız için Gençlik Parkı’nda hiçbir işletme yok. Parkta gezinirken susadınız, su alabileceğiniz yer yok. Havuza doğru uzanan gemi şeklindeki lokanta yok. Recep Özgen Çay Bahçesi yok. Fenerbahçe Kebapçısı yok. Çay bardağıyla çekirdek satan kuruyemişçiler yok. Sandallar yok. Deniz bisikletleri yok. Gençlik Parkı Büyükşehir Belediyesi tarafından yenilenmedi. Gençlik Parkı yıkıldı. Yerine bambaşka, saçma, sığ, niteliksiz, yoz, yapay, karaktersiz ve işlevsiz bir saha yapıldı. Ankara’nın en önemli birikimlerinden birisinin yenilenme bahanesiyle yıkılması mı gerekirdi? Gençlik Parkı maziden kopmadan güncel kalamaz mıydı? Gençlik Parkı da yok oldu, sizin artık Ankara’yla ilgili anılarınız bir bütün arz ediyor mu? İlginç olan o “esmer” vatandaşlar hala Gençlik Parkında geziniyorlar. Melih Bey’in sandığının aksine mesele ne içkiymiş, ne de eskimiş binalar. Mesele kültürmüş. Bir de anlamadığım nokta şu, zaten Melih Bey’i bu “esmer” vatandaşlar seçmiyor mu? O zaman ne alıp veremiyor Melih Bey bu kimselerle?

Ankara’nın Simgesi Meselesi

Düşünün ki Türkiye Cumhuriyetinin kendisi bir devrim niteliğindeki başkenti Ankara’ya belediye başkanı seçildiniz. Başkanlığını yapacağınız şehrin kökleri Eski Taş Çağına kadar uzanıyor. Hattilerden, Hititlere, Friglerden, Lidyalılara, Perslerden, Büyük İskender’e, Galatlardan, Romalılara, Selçuklulara ve Osmanlı’ya kadar birçok medeniyetin sadece yerleşim yeri olarak kalmamış, birçoğuna başkentlik yapmış bir şehirdesiniz. Ahilik kültürünün en yoğun yaşandığı, mutasavvıfların ikamet ettiği bir yerdesiniz. Roma tapınaklarıyla fütüvvet âlimlerinin, Helenistik sütunlarla tahtadan oyma minberlerin camilerde yan yana olduğu yerleşimdesiniz. Keçisi, tavşanı ve kedisi tüm dünyada şehrin kendi adıyla anılıyor. İliniz 20. yüzyıl başında bir çöküntüye uğramış. Nüfus 20.000’lere kadar gerilemiş. Derken koskoca bir kurtuluş hareketinin merkezinde yer almış, tüm ülkeye örnek olması için özenle yenilenmiş, genişletilmiş, planlanmış. Sizin zamanınızda yaklaşık 5 milyon kişiye ev sahipliği yapıyor. Türkiye’nin siyaseti, diplomasisi buradan yönetiliyor. Aynı zamanda bir ticaret merkezi haline gelmiş. Ülkenizin en başarılı üniversiteleri sizin şehrinizde yer alıyor. Başkanlığını yapacağınız ilde tiyatrolar tıklım tıklım. İnsanlar operaya gidiyor. Konser biletleri kitapevlerinden temin ediliyor. Şehrinizdeki ağaçlar hep elle dikilmiş. Bozkır yeşertilmiş. Peki acaba siz, bu şehre belediye başkanı olursanız ilk icraatlarınızdan birisi, 1987 yılında tamamlanan Kocatepe Camiinin minareleriyle, 1989 yılında tamamlanan Atakule’nin kubbeli kulesinden oluşan, bir de bir yerlerine ay yıldız iliştirilmiş olan bir logoyu Ankara’ya simge olarak atamak mı olurdu? Hadi diyelim oldu. Sonra bu kararı tek başınıza, hatta mahkemenin geçenlerde tesbit ettiği gibi usulsüz bir şekilde mi alırsınız? Hadi diyelim onu da yaptınız, fakat size çığ gibi tepkiler yağıyor. Toplumun birçok farklı kesiminden eleştirilere maruz kalıyorsunuz. İnsanlar kendilerini ait hissettikleri şehirlerine sizin verdiğiniz uyduruk simgeyi yakıştıramıyor. Kayıtsız mı kalırdınız? Her yere inadına logonuzu koymak için fırsat mı kollardınız? Tümellere, köprülere, otobüslere, kartlara, saksılara, havuzlara, parklara, cadde tabelalarına simgenizi inadına inadına koymaktan acaip bir kıvanç, kibirli bir zevk mi duyardınız? Siz şehrinin insanıyla inatlaşan, ülkesinin kurumlarına küsebilen, üniversiteleri hısım olarak kabul edebilen, medyayı sevmeyen, tarihe saygı duymayan, kültürü yozlaştıran, sanata tüküren bir başkan mı olurdunuz? Belki siz olmazdınız, ama böyle olabilenler oy üstüne oy alıyorlar.