Bir yerel yönetim birimi olarak belediye başkanlığı, sonuçta bir kamu vazifesidir. Her seçimle göreve gelen kişi gibi belediye başkanı olmuş kişinin de seçim sürecini aşıp, şehir sakinlerini olduğu gibi kabul edip hizmet üretmeye çalışması gerekir. Hele ki belediye başkanı kimselerin kendi şehirleri ile ilgili olmayan, "başka türlü" "kocaman" söylemleri, bir çeşit yoz abestir.
Bakalım 1997 yılında Melih Beyler, ne çeşit işlerle iştigal ediyorlarmış:
31 Kasım 1997: Melih Gökçek Zafer Çarşısında gerçekleşen DYP'nin kermesine katılmakla kalmayıp, Tansu Çiller'i kapıda karşılamış. Niçin DYP'nin etkinliğine katıldığını soranlara ise "biz kardeş partiyiz, iktidardaki yakınlığımız muhalefette de devam ediyor" karşılığını vermiş.
2003'te tek başına iktidar olan akepe'nin arkaik kökenlerini 1997'de bulmak mümkünmüş. Bakınız 6 yıl öncesinden "Hoca Erbakan"ın etekleri nasıl da tutuşmaya başlamış.
İlginç olan o zamanlar adı Erdoğan'la anılan Gökçek, bu günlere geldiğinde aynı makamından bir türlü kurtulamamış. Herkesler cumhurbaşkanı, bakan, meclis başkanı, müsteşar, baş müzakereci olurken Gökçek Ankara'ya kök salmış.
Acaba Ankara'daki bazı nedenler, burada durmayı daha "kârlı" kıldığı için mi?
Veya akepe tarafından sindirildiği için mi?
Eğer ikinci seçenek doğru ise, başlarda Erdoğan ile birlikteyken sonradan akepenin sindirim sistemine itilen, ve görünüşe göre bir sonraki seçim döneminde boşaltım sisteminden atılacak olan Gökçek, dışkılaştırılmasının sinirini Ankara'dan mı alıyor dersiniz?
28 Aralık 1997: Necmettin Erbakan, partisi içinde oluşan hareketlenmeler sonucunda özellikle yenilikçi bir oluşum içine girecekleri düşünülen Tayyip Erdoğan ve Melih Gökçek'i kast ederek, "taş yerinde ağırdır, hiçbir belediye başkanı yeni oluşumda yer almayacak, kimse yerinden kıpırdamasın" demiş. Hatta liderliğe hazırlandığı düşünülen Erdoğan'ın parti gezilerine davet edilmediğine dair dedikodular ortaya çıkmış.
Kaynak: Hürriyet Gazetesi İnternet Arşivi
